AH ruïneert hoogtepunt dag hardwerkende man

AH Guur en Eerloos heeft weer een potentieel prachtig product verpest. Vanavond begon ik vol vertrouwen aan een bakje biologische vruchtenyoghurt van het beruchte huismerk, namelijk de smaakcombinatie Frambozen-Blauwe Bes. De eerste eetlepel was nog ok, na twee eetlepels begon ik wat met mijn mond te trekken, en na de derde kreeg ik een sterke aanvechting om te stoppen met eten. Op bevel van mijn vriendin zette ik door, ofschoon ze het inhoudelijk met me eens was, puur op karakter. Daar heb ik nu verschrikkelijke spijt van.
Ik neem AH heus niet kwalijk dat er "natuurlijke aroma's" in zaten, waarvan we inmiddels weten dat het aroma's zijn die door bacterieën en schimmels worden geproduceerd, en die niets met frambozen of blauwe bessen te maken hebben; maar aan dat soort aroma's ontkom je alleen nog als je biologisch-dynamisch (Demeter-keurmerk) eet.
Nee, wat ik AH kwalijk neem is dat de yoghurt MIERZOET was. Volgens het opschrift zat er 16 gram suiker per 100 gram vruchtenyoghurt in het bakje. Het smaakte naar VLOEIBARE ZUURTJES. Mijn hele lichaam protesteerde, en protesteert nu nog: een combinatie van misselijkheid en zweterigheid. Een suiker-hyper, duidelijk. Ik vraag me af of er niet per ongeluk de dubbele of driedubbele hoeveelheid suiker in zat.
Wat is dat toch met Albert Heijn en suiker? Wat is er Puur en Eerlijk aan producten die tot de rand worden volgestouwd met suiker? Het is zo'n ontzettend goedkope, kitscheriche, ordinaire manier om smaak op te hogen! Maar het ergste is dat AH mijn mooiste moment van de dag heeft verpest: het toetje, na het werk, op een zonnig balkon. Verknald! Weg! Voor altijd verloren! Met suikerziekte als trap na!

"Lekker vlees uit je eigen biotoop"

Woensdagavond heb ik in Amsterdam van de Amerikaanse voedseljournalist Michael Pollan gehoord dat het woord consument een belediging is. Ik ben geen consument, ik ben een co-producent en ik kan stemmen met mijn vork. Koopkracht is macht.
Eergisteren stemde ik met mijn vork (een stemvork dus, woeha) op een biologische rookworst in een natuurvoedingswinkel, van het merk "Proef". Geloof ik. Je moet er even naar zoeken op het etiket. De merknaam blijft wat onduidelijk, maar wel staat er een duidelijke slogan op: "Lekker vlees uit je eigen biotoop". Lekker vlees uit je eigen biotoop ... De kinderen zullen juichen!
Oef. De biologische marketing heeft nog een lange weg te gaan. Of misschien kunnen ze in die sector geen marketeers betalen, en doen ze liever alles zelf. "Koop vlees van slager Henk, want vlees van Henk is beter dan je denk!" Zo, alweer een campagne uitgespaard.
Maar ik moest deze rookworst wel kopen: want ik had gelezen dat alle andere rookworsten, behalve die van HEMA en AH, tegenwoordig een kunstmatige rooksmaak hebben. UNOX rookworst heeft dus ook een kunstmatige rooksmaak! Een biologische worst word nog echt gerookt, leek mij, want daar mogen ze geen kunstmatige aromas in stoppen. En dat klopte, er zat geen rookpoeder of gemalen houtskool in die worst. Toch deugde die worst niet. Het vel was te dik, de worst was te stevig en droog, en vooral was de worst veel te heet en scherp. De smaak moet van de rook komen, niet van de mosterd, dames en heren van Proef. Die mosterd doe je er zelf na bereiding op, als je van mosterd houdt!
Zojuist heb ik ook nog even de website www.proef.nu bezocht, die op de worst staat vermeld. Ik durfde het bijna niet aan. Maar het was toch nog pijnlijker dan ik dacht: want er staat een appel op die website afgebeeld, met de tekst: "Hier openen wij binnenkort onze website."
En de tekst "Neem contact met ons op". Maar wie "ons" zijn, staat nergens vermeld, afgezien van de summier vermelding "Doornhoek 4040 Veghel".
Zucht. Ik stemde met mijn vork. Weer een zwevende kiezer erbij. Eet meer biotoop!

Update 7 september 2010
Inmiddels werkt de website www.proef.nu goed. Wat je als consument met de website moet is niet zo duidelijk.

Slagroomijs -- why ?

Ik zie Quasimodo nog van die toren af donderen - en dan heb ik het over de grotemensenfilm, niet over de tekenfilm. "Why?" kreunde hij, de arme bochelaar. Waarschijnlijk dacht hij net als ik: waar is het ambachtelijke vanilleijs gebleven? Het spijt me, maar AH krijgt er weer van langs. Ik moet er maar eens over ophouden, maar het is nu eenmaal de dichtstbijzijnde super en je moet toch wat als consument. Laatst, het is immers winter, wilde ik weer eens vanilleijs kopen, met natuurlijke vanillesmaak, maar wat schetst mijn verbazing: er was alleen slagroomijs. Hertog of AH Huismerk, daar wil ik vanaf wezen. Maar als ik slagroom wil, koop ik wel slagroom. Even hoopte ik nog dat "slagroomijs" een nieuwe naam voor vanilleijs zou zijn, maar toen ik de achterkant van het pak las, stond daar: "de smaak is afgemaakt met een vleugje vanille - niet om er een vanillesmaak aan te geven, maar om de romige smaak van slagroom net iets afgeronder te maken." Ik zweer: alsof het een schande is, om naar vanille te smaken, anno 2009!
En inderdaad, het smaakte niet naar vanille, alleen naar botervet.
Een paar dagen later, toen ik de slagroom tegen heug en meug had opgelepeld, probeerde ik het nog eens: en nu lag er warempel vanilleijs bij AH, biologisch zelfs. Daar ben ik helemaal voor. Ik kocht het. Volgens de verpakking zat er natuurlijke vanille in. Maar toen ik het pak opende, zag ik geen zwarte puntjes. Terwijl natuurlijke vanille toch zwarte puntjes betekent, leerde ik van mijn moeder. Goed, dat kan misschien aan de extractie, destillatie of expurgatie liggen. Maar toen ik proefde - nee! Exact datzelfde aroma van slecht schoongemaakte machines in Krakow, dat ik eerder al in het AH bio sinaasappelsap aantrof! NIET FRIS. Iets van licht gefermenteerde melk, of iets kazigs, ik weet niet hoe ik het moet noemen. Het lijkt alsof AH een geheim ingredient heeft, zoiets als aangekoekte vergeelde randjes in poedervorm, dat ze in al haar AH bio producten stopt. Nou ja, nu overdrijf ik. De koffie, het brood, de uien, dat is allemaal prima.
Weet iemand nog echt lekker vanilleijs in een supermarkt, liefst zonder al teveel kunststof erin?

De ideale summer drink voor in de winter

Deze keer een stukje van de tevreden consument. Want eigenlijk hebben we het zo goed. Een recept voor de ideale summer drink voor in de winter: half karnemelk, half Jacobi Bio Orangensaft. Daarbij wou ik wel graag aantekenen dat "biologisch" geen garantie voor smaak is. Vooral AH maakt er een potje van. Wil je sinaasappelsap bij AH halen, dan kun je beter gewone appelsientje kopen. Mijdt het Albert Heijn bio huismerk sinaasappelsap als de pest, want dat smaakt, vooral in de afdronk, alsof de machines niet helemaal goed worden schoongemaakt wanneer de persfabriek in Krnov op zondag wordt stilgelegd. Het is NIET FRIS. Inmiddels heb ik vernomen dat dit waarschijnlijk komt, omdat er een chemische persing wordt toegepast, waarbij ook de schil wordt meegeperst. Dit schijnt niet het geval te zijn bij Jacobi Bio Orangensaft (nergens verkrijgbaar, dat scheelt!). Die sinaasappels worden eerst geschild door honderden Chinese kindertjes. Het sap heeft daardoor een een frisse zomerse smaak die doet denken aan jonge konijntjes met madeliefjeskransen om de oren. Daar staat tegenover dat het pak van Jacoby er onnoemelijk veel muffer uitziet dan het pak van Albert Heijn. Vooral de sinaasappel die erop staat afgebeeld, lijkt treffend op de gedroogde sinaasappelschijfjes die je veel in kerstkransen en wc-kruiden aantreft. Gelukkig smaakt het sap niet droog, het smaakt wel degelijk nat, veel natter dan dat sap van AH. Het is een kwestie van kiezen: wil ik iets moois, of wil ik iets lekkers. Net als in de liefde. Het Jacobi sap mengt goed met diverse soorten karnemelk.

Op het pak ziet het logo er overigens minder fris uit dan op onderstaande digitale weergave. Waarschijnlijk heeft Herr Emil Jacoby het zelf geaquareld op een regenachtige zondagmiddag. "Dass ist schoen, wass?" "Jawohl, Herr Jacoby!" "Man kan genau sehen, dass es eine Orange ist, nicht war?" "Sicher, Herr Jacoby!" "Gut, dann brauchen wir auch kein Geld zu spendieren fur diesen Marketingquatsch!"

PS: ik twijfel nog of ik een disclaimer of een proclaimer op deze site zal zetten. Een proclaimer is ook zoiets hips. Dat schijnt veel consumentvriendelijker te zijn dan een disclaimer. Wellicht kom ik daar nog eens op terug.

(Met dank aan Oxysept voor het Engelse woord "drink")